صبر کن...

این دم های آخر را صبر کن...

بگذار در این دم های آخر فقط نفس بکشم...

من چطور این صدا را را مدت ها نمیشنیدم؟

این جزرو مد موج ها را کجا گم کرده بودم؟

کجا بودی؟

تو همانی که روزگاری می گفتی نفس بکش؟

اکنون ببین این دم های آخر یادم آمد که نفس کشیدن یعنی چه؟

کجا بودی ببینی ساعت هایی را که همدمم تنها یک گل از قالی اتاقم بود...

معرفت را او داشت نه تو...میدانی جرا؟

چون اینقدر با من ماند تا آخرش خودم به کهنه فروشی که در کوچه ها هوار میکشید: آهای ...اسباب کهنه میخریم... فروختمش...

معرفت را صفا کردی؟ با معرفت این آخر عمری هم به یاد ما بود...جلوی در بیمارستان زیر انداز پیر زن فقیری شده بود که شاید هیچ همدمی جز همان گل نداشت...

تو چه کردی؟

نه اصلا من چه کردم؟

نه اول تو بگو...

رفتی و پشت سرت را حتی نیم نگاهی نزدی که شاید تنها دلی آرام به انتظار تو چشم به چشم ها دوخته...

پس نگاهت کجا رفته؟

پس کجا ...کجا... کجا بودی وقتی نا امید از جاده ها٬جاده های قالی را پی گرفتم تا شاید جا پایی از تو بیابم تا بدانم همان منادی نفس خود نفس می کشد؟

دست به دامان چه کسانی که نشدم...

به آسمان گفتم لا اقل تو سیستمت را به کار بینداز از آن بالا ببین جه خبر است...ببین بهانه ی این دل تنها را پیدا می کنی؟این دل خیلی بی قراری می کند...

اما باز تو نبودی...طفلک شرمنده شد...حرف نزد اما تا می توانست گریه کرد...

منتظر بودم لا اقل نسیمی چیزی بوزد شاید از عطر وجودت دمی نو کنیم...اما نسیم پشت شاخ و برگ کاج ها با من قایم باشک بازی می کرد...

رودخانه هم که تنها تر از تنها دل تا مرا می دید لب هایش ترک بر می داشت...

آخرش هم جای ما شد گوشه ی یک چهار دیواری از این مریض خانه...

ما که از تو خیری ندیدیم...حیف که معرفت را همان گل قالی یادم داد وگر نه تورا هم  به نگهبان این مریض خانه می فروختم ...

ما که نفس کشیدیم تو هم که حالا این دم آخری از راه رسیدی لا اقل این را از ما داشته باش که هیچ کمایی عمیق تر از کمای بی خبری نیست...